Vier generaties op de werkvloer en iedereen heeft gelijk

In dezelfde vergaderzaal zitten ze.
Vier generaties.
Vier manieren van kijken.
En opvallend vaak: vier verschillende conclusies over exact dezelfde situatie.

De oudere collega fronst.
“Dit hebben we eerder geprobeerd. Dat werkte toen niet.”

De collega van middelbare leeftijd denkt:
“Als we het goed plannen, krijgen we dit wel voor elkaar.”

De jongere medewerker vraagt zich af:
“Waarom doen we dit eigenlijk zo ingewikkeld?”

En de starter zegt hardop:
“Kan dit niet gewoon anders?”

Wie heeft er gelijk?
Het eerlijke antwoord: allemaal.

Iedere generatie reageert logisch vanuit haar eigen context.
Wat iemand heeft meegemaakt, wat heeft gewerkt, wat risico’s waren en wat juist kansen opleverde.

De ervaren generatie heeft geleerd voorzichtig te zijn.
Niet omdat ze tegen vernieuwing zijn, maar omdat ze de gevolgen kennen als iets mislukt.

De generatie daaronder heeft geleerd te balanceren.
Tussen resultaten, mensen en haalbaarheid.

De jongere generatie heeft geleerd dat verandering normaal is.
En dat vasthouden aan het oude vaak meer kost dan het oplevert.

De nieuwste generatie is opgegroeid met de overtuiging dat alles bespreekbaar is.
En dat als iets niet werkt, je het gewoon opnieuw ontwerpt.

Problemen ontstaan niet door deze verschillen.
Problemen ontstaan wanneer één perspectief de norm wordt.

Dan wordt ervaring remmend genoemd.
Of snelheid roekeloos.
Of nuance besluiteloos.
Of vragen stellen naïef.

Terwijl de kracht juist zit in het samenbrengen van die verschillen.
Niet om iedereen hetzelfde te laten denken.
Maar om betere besluiten te nemen.

Niet door te kiezen wie er gelijk heeft.
Maar door te onderzoeken wat er klopt in ieders blik.